सकाळी  ट्रेन साठी  पळायच

संध्याकाळी  बस साठी पळायच

मधे ऑफीस ला पळायच

दुपारी लंच ला पळायच

कधी मोटे झाले म्हणून पळायच

कधी टेन्षन रिलीस करायला पळायच

कधी फ्रेंड्स बोलावतात म्हणून पळायच

तर कधी टीचर ला बघून उल्ट पळायच

कधी मी मागे राहीले म्हणून पळायच

कधी दूसरे पुढे गेलेत म्हणून पळायच

माहीत नसेल तरी पळायच

कधी सगळे पळताएत म्हणून पळायच

प्रेमात पडल्यावर पोरा मागे पळायच

मग घरच्यान पासना पळायच

लग्न झल्यावर घरा मागे पळायच

भांडण झल्यावर मग आई कडे पळायच

काम करायला बाई मागे पळायच

काही बिघडल म्हणून प्लमबर/एलेक्ट्रीशियन कडे पळायच

रात्री बंद व्हायच्या आधी इस्तरीवाल्या कडे पळायच

आजारी पडल्यावर मग डॉक्टोरांकडे पळायच

पळता पळता मग एके दिवशी मरायच

या पळण्याला मग जगणे म्हणायच ?

“पळणा ही ज़िंदगी है….. पळति ही जा रही है….”

आभा देशकर

२९/३/२०१२

"वत्सा,वेळ हे सर्वोत्तम औषध आहे!",
अस माझे मित्र म्हणाले होते,
पण तू गेलीस अन् प्रत्येक क्षण,
काळ बनायचा माझ्यासाठी!

सुरुवातीला दु:ख तर झालच
जीवघेण्या वेदनाही झाल्या!
काही अश्रू बनून ओघळून गेल्या,
काही मनातल्या मनात लपून राहिल्या…

"विसर आता तिला, आपल आयुष्य जग!",
थोर अनुभवी लोक सांगू लागले.
पण ह्यांना मी कस सांगू,
माझा जीव तुझ्यात अडकलाय ते?

पण मग मीच म्हटल स्वतःला,
किती दिवस तिची आठवण काढणार?
आपल आयुष्य तिच्या आठवणीत
अस वाया तरी कस घालवणार? 

मग मी घेतला निर्णय
कामात पुरता बुडून गेलो!
तुझ्या सार्‍या आठवणी
खोल कुठेतरी मनात पुरून बसलो! 

विसरलो होतो मी तुला
अस वाटल खर मला
पण मग परवा मी भेटलो तुला
आणि कोण जाणे काय झाले मला!

तू अधिकच सुंदर दिसलीस!
हृदयामध्ये परत घन्टी वाजली!
पोटात गोळा आला!
आणि पावसात देखील उन्हे पडली!

पुर्वी व्हायचे जसे,
आजही अगदी तसेच झाले!
मनात विचारांची गर्दी झाली,
पण बोलता मात्र काहीच नाही आले!

पण तुझा प्रत्येक शब्द, तुझा प्रत्येक क्षण
मी त्या संध्याकाळी जपून ठेवत होतो!
तुझ्याबरोबरची ती संध्याकाळ
मनामध्ये मी साठवत होतो!

जेव्हा तुझी निघायची वेळ झाली
हृदयातून एक कळ आली
तू निघून जाणार मला एकटा सोडून
ही जीवघेणी जाणीव झाली!

"जाऊ नकोस, मला तू हवी आहेस!"
अस तुला सांगू शकत नव्हतो
तुझ्यावर नसलेला हक्क
मी बजावू शकत नव्हतो!

तू गेलीस
अन् अंधार झाला!
आयुष्यातला प्रकाश गेला
अन् काळोख पडला!

तू नाहीस माझ्यासोबत
ही जाणीव होत होती!
तू नसणार कधीच माझ्याबरोबर
ही जाणीव जीव जाळीत होती!

पण असे का व्हावे,
हे मला कळत नव्हते
मन उदास का झाले,
हे मात्र समजत नव्हते!

मग कळल मला
आणि मी जाणून चुकलो!
तुला मी कधीच विसरलो नव्हतो,
मी अजूनही तुझ्याच प्रेमात होतो!

मला वाटले मी सावरलो होतो,
माझ नव आयुष्य जगत होतो
पण सत्य तर हेच आहे
तुझ्यातच माझ जीवन आहे!

तू नाहीस माझी,
मला माहीत आहे
पण मी तुझा नसून देखील
तुझाच, फक्त तुझाच आहे!

- प्रांजल वाघ
  २४ डिसेंबर २०१०

PS: All credits for the title of the poem to my friend, Tejas Thatte. Thanks!!

This work by Pranjal A. Wagh is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.5 India License

माझ्यावर रुस्णारा तो तूच..

मग मला मनवणारा पण तूच..

स्वप्ने दाखवणारा तो तूच..

आणि कधी कधी स्वप्नात येऊन त्रास देणारा तो तूच

आकाशात उडून भरारी मार..अस म्हणारा तो तूच

आणि आपल्या मिठीत पकडून ठेवणारा तो तूच…

कधी लहान मुला सारखा वागणारा तो तूच 

आणि कधी माझी काळजी घेणारा तो तूच…

कधी कधी न ऐकता फोन ठेवणारा तो तूच

आणि तस्संतास गप्पे मारणारा तो तूच…

माझ्यावर हक्काने ओरद्णारा पण तूच

आणि माझा सल्ला घेणारा तो तूच

दररोज रात्री झोपवणारा तो तूच…

आणि भांडल्यावर रात्रभर जागवणारा तो तूच….

स्वतंत्र हो म्हणारा तो तूच

आणि “मी नेहमीच आहे” अस म्हणारा पण तूच..

छोट्या छोट्या गोष्टी ची आठवण करून देणारा तो तूच

आणि सगळ जग विसरवणारा पण तूच…

तूच दिवसात..आणि रात्री पण तूच…

तूच स्वप्नात आणि अस्तित्वात तो तूच…

माझ्यावर सगळ्यात जास्त प्रेम करणारा तो

तूच तूच आणि तूच

-आभा देशकर

२२/१२/२०१०

मी बोलू लागतो,
त्या पावसाबरोबर.
माझ्या एकटेपणात,
तोच माझा मित्र असतो.

थेंबाना विचारतो मी,
तिच्याबद्दल.
थेंब मग तिच्या आठवणी होतात
आणि हातावर त्यांना झेलतो मी.

त्या टप टप पावसात मग,
तिच हसू ऐकू येतं.
दाटलेल आभाळ,
तिचे केस होतात.

वारा मग,
त्या बटा उधळून लावतो
आणि त्या सागरात
मन तरंगत राहतं.

जुन्या आठवणी अचानक,
मन आठवू पाहतं.
हरवलेल्या भेटी,
पुन्हा शोधू लागतं.

त्या आठवणी ,
मी पुन्हा जगू लागतो.
पावसाच्या सोबतीनं,
मी तिला भेटून येतो.

माझ्या हास्यात पाऊस,
हसू होऊन बरसतो.
ओघळणारे अश्रू ,
आपलेच समजून पिऊन टाकतो.

पाऊस थांबला ,
की मग वाईट वाटतं.
मित्र दूर गेल्याचं ,
दुःख होतं.

पण मग परत,
ढग जमा होतात.
परत आभाळ फाटतं,
परत पाऊस येतो.

पुन्हा आम्ही बोलू लागतो.
कारण,
माझ्या एकटेपणात,
तोच माझा मित्र असतो.

-प्रांजल वाघ
१ ज्ञुलै २००९

This work by Pranjal A. Wagh is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.5 India License