Today I forgot to wish a friend on his birthday… Somehow it just slipped off my mind, and then when Facebook reminded me, it was already too late.

This was the same friend, for whom 2 years ago,  I along with my gang, had planned a surprise party, gone in the rains and got a personalized gift and cake and celebrated with all the paraphernalia.

Sadly this is not the first time that this is happening to me. In the past 2 years I have failed to keep in touch, forgotten to even call on birthdays and missed soo many of the group meetings, that I am surprised as to how close I was to soo many of them just 2 years ago!

After Engineering some of us decided to study further, while others chose to work. Busy schedules, different cities and changing telephone operators kept us apart.

“Yeh dosti… hum nahi Chodenge…todenge dum magar…tera saath na chodenge…”.. I remember the day distinctly like it was just yesterday…. we all sitting together.. singing songs proclaiming our friendship until eternity….

 

Just one year ago, as a new joinee in my Company.. we were sent on a 21 day induction.. In these 21 days I formed great friends, some really good people… but again, all that has remained are some facebook acquaintances.

“So, like whats’ your problem?? You cant expect to keep in touch with 600 friends (my fb count )”, somebody asks me.

Well nothing. Its just that……….

I sweared it would never happen..

I proclaimed it would never happen..

I hoped it would never happen..

I wished it would never happen…..

And yet it did…

Well I guess… pal do pal ka saath hamara.. pal do pal ke yaarane hai … and I better get used to it….

 

Abha Deshkar

22/4/2012

 

सकाळी  ट्रेन साठी  पळायच

संध्याकाळी  बस साठी पळायच

मधे ऑफीस ला पळायच

दुपारी लंच ला पळायच

 

कधी मोटे झाले म्हणून पळायच

कधी टेन्षन रिलीस करायला पळायच

कधी फ्रेंड्स बोलावतात म्हणून पळायच

तर कधी टीचर ला बघून उल्ट पळायच

 

कधी मी मागे राहीले म्हणून पळायच

कधी दूसरे पुढे गेलेत म्हणून पळायच

माहीत नसेल तरी पळायच

कधी सगळे पळताएत म्हणून पळायच

 

प्रेमात पडल्यावर पोरा मागे पळायच

मग घरच्यान पासना पळायच

लग्न झल्यावर घरा मागे पळायच

भांडण झल्यावर मग आई कडे पळायच

 

काम करायला बाई मागे पळायच

काही बिघडल म्हणून प्लमबर/एलेक्ट्रीशियन कडे पळायच

रात्री बंद व्हायच्या आधी इस्तरीवाल्या कडे पळायच

आजारी पडल्यावर मग डॉक्टोरांकडे पळायच

 

पळता पळता मग एके दिवशी मरायच

या पळण्याला मग जगणे म्हणायच ?

 

“पळणा ही ज़िंदगी है….. पळति ही जा रही है….”

आभा देशकर

२९/३/२०१२

 

From copying assignments for 4 years straight… to worrying that the credit of my work shouldn’t go anybody else..

THINGS CHANGE

From finding the comparatively cleaner jean amongst the 3 hanging on the door… to arranging clothes for the entire week on a Sunday afternoon…

THINGS CHANGE

from “I’ll eat something between classes” to “I must have breakfast before reaching office”

THINGS CHANGE

from purposely entering class at 9:15 for a 9 – o – clock lecture to making sure the card is punched before 9….

THINGS CHANGE

from putting your heart in everything you do…to keeping your heart and brain separately in the office…

THINGS CHANGE

from watching a movie at 10 am at 80 Rupees to shelling out 300 bucks for a weekend show

THINGS CHANGE

 

from “I dont care” to “What will others say ? ”

from Day dreaming to to being Proactive…

from picking up fights to being articulate….

DAMN!!!  THINGS CHANGE!

 

from bitching about girls….to bitching about girls…

thankfully some things in life never change

 

Abha Deshkar

4/3/2012

 

When I am tired of the world
And it frustrates me through and through,
All that keeps me going ,
Are the great things about you!

They say women talk too much
And I won’t say they are wrong!
But for me your voice is melody
And your speech, a song!

What brightens my day up,
Is your million-dollar smile,
To get one look at those pearly whites,
I will undertake a thousand exiles!

When I look into your mysterious eyes
And you look back into mine,
I feel strong and weak
Both at the same time!

However confused I may be
But when I am with you,
I know exactly the man I want to be
And I know what I want to do!

And that is why, the greatest thing about you
Is nothing else but only you!
And that is just one of the reasons, my dear,
Why I, truly, deeply, madly, love you!

- Pranjal Wagh

This work by Pranjal A. Wagh is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.5 India License

थोरले बाजीराव पेशवे (१७०० -१७४०)

नर्मदेच्या भयाण वाळवंटात फिरून फिरून अगदी वैतागून गेलो होतो आम्ही… रणरणत ऊन भाजून काढत होतं…उष्ण हवा तर सतत वाहत होती…कुठे निवाऱ्याला सावली सापडत नव्हती…आमच्या गाडीचा ड्रायव्हर  मूळचा इंदोरचा पण त्याने देखील कधी गाडी इतक्या आत आणली नव्हती…
शोध होतं तो एकच गोष्टीचा…पण ती देखील कुठे आहे कोणालाच माहित नव्हती…
आणि ही अशी परिस्थिती फक्त ‘हिंदुस्तानातच’ आपल्यावर येऊ शकते..

१५ मे २००९ च्या लोकमत मधील एका लेखाने खाड्कन डोळे उघडले आमचे…
शिवाजी शिवाजी करत बसणारे आम्ही ….मराठ्यांच्या पूर्ण इतिहासाला शिवाजी पुरताच मर्यादित करून बसलो होतो!
हा लेख होता श्रीमंत बाजीराव पेशव्यांवर, त्या लढवय्या पेशव्याच्या समाधीच्या अस्तित्वाचा!

बाजीराव पेशव्यांचा अकाली मृत्यू आम्हाला माहित होतं…पण त्यांची समाधी कुठे असेल हा साधा विचारच आम्ही केला नाही! कसा करणार? आपलं सरकार तरी कुठे मान्यता देतं? शिवाजी महाराजांचे समुद्रात पुतळे उभारतील, पण त्यांचे गड किल्ले भाग्नावास्तेत पडू देतील, असलं हे विचित्र सरकार! शाळेतील इतिहासाच्या पुस्तकात दोन पानात संपवलेला बाजीराव खरोखर किती मोठा होता हे आम्हाला कोण सांगणार? ‘लढवय्या पेशवा’ पेक्षा
‘बाजीराव – मस्तानी’ ह्या प्रकरणाला जास्त महत्व देऊन महाराष्ट्रातील जनतेनेच ह्या पेशव्याच्या कर्तृत्वाला दाबून टाकले!

ह्या मर्द गड्याचा पराक्रम सांगावा तो तरी किती!

"जो  गती भयी गजेंद्र की, वही गती  हमरी  आज
बाजी जात बुंदेल की , बाजी रखियो लाज!"

बुन्देलखंडचा राजा छत्रसाल ह्याने मोहम्मद बंगश ह्या मोगल सरदाराखिलाफ बाजीरावाची मदत मागितली. संदेश पोहोचला तेव्हा बाजीराव जेवत होते. असे म्हणतात की हातातला घास तसाच ठेवून बाजीराव उठले आणि थेट घोड्यावरून मोजक्या स्वारानिशी निघाले. बाकीचे सैन्य त्यांना नंतर येऊन मिळाले.

“ उशीर केल्यामुळे छत्रसाल पराजित झाले तर इतिहास हेच म्हणेल की बाजीराव जेवत होते म्हणून उशीर झाला!"

ह्याला म्हणतात मराठी  बाणा! मैत्रीचं राजकारण खेळावं तर ते असं! पोकळ दंडावर फुकटचे षड्डू  थोपटत बसणाऱ्या राजकारण्यांनी आणि सरकारी यंत्रणेने काहीतरी शिकावे ह्यातून!! ह्या कृत्यानंतर बाजीरावाने बंगाशाला पराभूत तर केलेच, पण छात्रासालाच्या राज्याचा १/३ हिस्सा जहागीर म्हणून मिळवला…आणि मराठी तितुका बुन्देल्खंडी  फडकला!!

अशा ह्या पराक्रमी पेशव्याची समाधी रावेरखेडी नावाच्या एका गावात आहे असे आम्हाला कळते काय आणि ती लवकरच नर्मदेच्या पाण्याखाली जाणार असल्याचे कळते आणि तिचा शेवटचा दर्शन घ्यावा म्हणून आम्ही लगेच निघतो काय…सगळं अगदी घाईघाईत घडलं…

इंदोरहून गाडी घेऊन आम्ही निघालो ते थेट सनावादला नर्मदा ओलांडली…मनात एक विचार येऊन गेला.. जेव्हा मराठ्यांनी नर्मदा ओलांडली तेव्हा नावांचा पूल बांधून ओलांडली होती…आज आम्ही सिमेंटच्या पुलावरून ती ओलांडली…घोड्यांच्या टापांनी हादरून उठणारा हा परिसर आज रेल्वे आणि गाड्यांच्या आवाजाने भरून गेला होता!

बडवाह! मध्य प्रदेशातील एक छोटासा जिल्हा! ह्या जिल्ह्यात कुठेतरी लपल होत रावेरखेड़ी! सुमारे पंधरा मिनिटे एक खडबडीत रस्त्यावरून आमच्या इंडिका आम्ही बलजबरी नेली तेव्हा एक कच्चा रास्ता लागला….आणि नंतर लागल ते एक छोट गाव! हेच रावेरखेड़ी असणार असा आम्ही एक अंदाज़ बांधून घेतला! अगदी कोणीही न सांगता चुकीचे अंदाज़ बांधणे व ते बरोबर आहेत अशी स्वतःची समजूत घालण्यात आम्ही पटाईत! गावात आम्ही आमच्या अस्खलीत हिंदी मध्ये विचारल,

"इधर कोई समाधी है क्या?"

" सचिन तेंडुलकर १००वी सेंच्युरी कधी मारणार?" असा प्रश्न विचारल्यावर समोरचा कसा क्लीन बोल्ड होतो अगदी तशीच अवस्था तिथल्या ग्रामस्थांची झाली! कोणालाच माहित नहीं! मग मूळ मुद्द्यावर आलो,

"ये रावेरखेड़ी किधर है? ये नहीं है क्या?"

रावेरखेड़ी हे गाव समोरचा नाला ओलांडून पलिकडे आहे असे कळले व आम्ही पुढे निघालो…पण पुढच्या गावी देखील हेच चित्र…समाधी कुठे आहे कुणालाच ठाऊक नहीं…आता करायचे काय… मग विचारले की बाबा नदी किधर है? आणि त्या दिशेने आम्ही कूच केली…

ह्या गावातून जाताना एक गोष्ट मात्र ध्यानी आली… गावातील घरांचे दरवाजे एकदम जुन्या पद्धतीचे…भक्कम लाकडाची बांधणी आणि सुन्दर नक्षीकाम…जणू बाजीराव पेशव्यांच्या काळी बांधलेली घर असावीत! सुमारे ३०० वर्षांपूर्वी ते देखिल ह्याच रस्त्याने घोड़दौड़ करीत नर्मदा तीरी आपल्या छावणीत गेले असतील! अचानक अवतीभवती सेना सागर उभा राहिला, सरदारांचे डेरे, सैनिकांची चाललेली धावपळ आणि आपल्या डेरयात मसलती करीत बसलेला एक दिमाखदार मराठी तरुण! महाराष्ट्राला महाराष्ट्राबाहेर नेणारा हाच तो!

बाजीराव!

गरुडाची भेदक नजर, पिळदार मिश्या, तोंडावर किंचित स्मित, कमावलेल मजबूत शरीर आणि तितकीच  मजबूत विचारशक्ती!

कुशल व्यवस्थापक, अजिंक्य योद्धा आणि आकर्षक व्यक्तिमत्व असा हा सर्वगुणसम्पन्न मराठ्यांचा पंतप्रधान! (नाहीतर आजकालचे पंतप्रधान!)

असो!

तर आम्ही समाधी शोध चालू ठेवला..असे करता करता गाव संपल! पुढे नुसता सपाट जमीन! डोक्यावर अंड फोडल असता तर त्याचा हाफ-फ्राय तयार होइल इतकी भाजून काढणार ऊन!! आता काय करायच ह्या विचारत असताना एक उजवीकडे शेड दिसली! शेतीच्या कामासाठी वापरली जात होती बहुदा! म्हट्ल पहु इथे विचारून! भात्यातील शेवटचा बाण उरले तो मारून पाहू! असे म्हटले आणि मी गाडीतुन उतरलो!

पुढे लिहिण्या अगोदर एक वस्तुस्थिति सांगतो! ह्याची जाणीव त्या दिवशी झाली!

आपल्या मध्ये का कोण जाणे आपल्याच इतिहासाबद्दल एक कमालीचा न्यूनगंड असतो! आणि त्याच्या जोडीला असते ती कमालीची उदासीनता!

आपल्यालाच आपला इतिहास माहित नसतो आणि आपण तो जाणूनदेखील घेत नहीं! भारताबाहेर कोणाला इथले पराक्रमी माहित असेल आपण अपेक्षा ठेवत नहीं! तीच गोष्ट आमच्याबाबतीत खरी ठरली!

महाराष्ट्राबाहेर मराठ्याला ओळखत कोण? म्हणून आम्ही कधीच, "पेशवा बाजीराव की समाधी कहा है? " असे विचारले नाही! का कोण जाणे! अगदी नकळत ही गोष्ट घडली खरी!

असो!

मग मी त्या शेड पाशी गेलो आणि एक माणसाला विचारल, "इधर कोई समाधी है क्या?"

"मुझे पता नाही साहब, दादासाहब से पूछो!", असे म्हणताच एक माणूस आतून बाहेर आला! हा माणूस म्हणजे दादासाहब!
नाव दादासाहब पण त्याच दिसण अगदी उलट! एकदम बारीक, दाढ़ीची  खुंट वाढलेली आणि साधारण उंचीचा हा माणूस ‘दादासाहब’ ह्या खिताबाला साजेसा बिलकुल नव्हता!

मी म्हट्ल, " दादासाहब, इधर कोई समाधी है क्या?"

आपल्या लुंगीला हाथ पुसत त्याने उत्तर दिले, "समाधी? पेशवा सरकार की समाधी? वो….."

पुढचे शब्द मी ऐकलेच नाहीत जणू!!

पेशवा सरकार!

पेशवा सरकार!!!

इतका मान! इतका आदर!! ते देखील पुण्याहून शेकडो मैल दूर ह्या उजाड़ रावेरखेड़ी मध्ये!!

आश्चर्य!

मी अक्षरशः बावरुन गेलो आणि नकळत डोळ्याच्या कडा पाणवल्या!

ज्या महाराष्ट्र देशासाठी हा बाजीराव लढ़ला तिथे देखील त्याला इतका मान नाही!

महाराष्ट्रात बाजीराव कोण आहे हे देखील माहित नसलेली लोक राहतात आणि माहीत असला तरी "अरे तो का बाजीराव – मस्तानी वाला?" असे प्रश्न विचारणारे महारथी देखील आहेत!

आपल्या इतिहासाची काय किम्मत करतो आपण हे निर्लज्जपणे सांगणारे आपण कुठे आणी ह्या नर्मदेच्या वाळवंटात  उभा असलेला हा गावठी ‘दादासाहब’ कुठे !

मन विषण्ण झालं! आपल्या मराठीपणाची थोडी का असेना लाज वाटली! जणू ह्या ‘दादासाहब’ ने नकळत आमच्या अस्मितेचा पोकळ फुगा त्याच्या दोन शब्दांनी फोडला होता. एक सणसणीत चपराकच गालावर पडली होती!

कोण कुठली इंग्लंडची राणी पण तिला आपली लोकं, क्वीन एलीझबेथ म्हणतात. अमेरिकेसारखा स्वार्थी देश, पण त्याच्या राष्ट्रपतीला आपण प्रेसिडेंट ओबामा म्हणतो! जसं कि हा भारताचाच प्रेसिडेंट आहे! पण जेव्हा आपल्याच देशातील वीरांना आदर देण्याची पाळी येते तेव्हा आपली जीभ जड होते! शिवाजी, संभाजी, बाजीराव अशी राजरोस पाने आपण नवे घेतो! तेव्हा कुठे जातो हा मराठीचा अभिमान? कुठे जाते आपली मराठी अस्मिता? आणि हा कोण कुठला ‘दादासाहब’! त्याला काय घेणं देणं नसताना इतका आदर करतो!

पेशवा सरकार!! 

ह्या नंतर आम्हाला समाधी सापडली देखील आणि आम्ही ती पाहून देखील आलो! महाराष्ट्राच्या पुत्राला वंदन केले आणि नर्मदेच्या पात्रातील जुन्या घाटावर जाऊन स्नान करून आलो!

तिथे काही अवशेष आहेत ते पाहिले, ३०० वर्षे मागे जाण्याचा एक छोटासा प्रयत्न केला आणि परत निघालो!

परत येताना मी विचारांच्या अधीन झालो होतो! ते नर्मदेच निळ पात्र, एका सच्च्या पण विस्मरणात गेलेल्या योद्ध्याची, त्याच्या नावाला न साजेशी अशी दुर्लक्षित समाधी आणि त्या वाळवंटात उभा असलेला तो ‘दादासाहब’!

बाहेर वाऱ्यामुळे मातीचे लोळ उठले होते, आकाशात धुरळा उडाला होता. माझ्या मनात देखील असाच कल्लोळ मजला होता. दोनच शब्द मनात परत परत ऐकू येत होते!

पेशवा सरकार!!

पेशवा सरकार!!

- प्रांजल वाघ

१३/०१/२०१२

थोरले बाजीराव पेशवे समाधी स्थळ

For more photos click here

This work by Pranjal A. Wagh is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.5 India License

The little girl is now in her teens

Although a little awkward, she does what she believes,

Treading her way, finding her path

Life is a little bit jumbled right now

 

Parents and teachers are just all fine

It’s the friends, who are difficult to handle all the time

First crushes and the breakages come along

Life is a little bit jumbled right now

 

She comes back from school with a mood that’s sour

Shuts herself in a room and cries for long

“Im going to bed, I don’t want food”

Life is a hell jumbled right now

 

Her mother is a silent spectator

Angry with the way life is dealing her baby

She too has been through this and so she agrees

Life can be a little jumbled sometimes

 

She knows her baby needs a cuddle

A little love can clear the muddle

She knows everything will be alright

When she tucks her in for the night

 

She knocks at the closed door

And is greeted with an angry “GO!!!!”

“How many times have I told you,

Im really sick and tired of you…..”

 

Hurt and in despair, the mother backs out

Knowing that its best to stay away

She continues to worry, but that too from a distance

She misses her daughter, who hugged her at each instance

 

And said…..“Mommy mommy tuck me in…”

Such that the dragons of those bad dreams

Cant take me away when I’m asleep

and I sleep a sleep that’s deep

 

Years have passed, the teenager now grown,

Leaving the pleasures of her dear home

Settled for a job that is far away

“its necessary” is what they say…

 

She wakes up one night, it’s a horrible dream

There is nothing right, or so it seems

There are dragons all around (or are they within ? )

I wish somebody would tuck me in!

 

I wonder why I need it now

The silly games of childhood seem so forlorn

Until I realize its my mother I miss

How I wish she would tuck me in!

 

Sleep comes but not too easily

The guilt in the chest makes it hard to breathe

just for tonight, any other day I wouldn’t insist

How I wish somebody would tuck me in!

 

“tujha majha jame na tujhya vachun karme na”

Abha Deshkar

5/1/2012

8 years ago, if anybody would have told me that 8 years from today you, after completing your Engg and MBA will be training people on soft skills… I would have laughed on his/her face and continued with my “preparation” for the Medical CET, I was supposed to write in a few days…

Often when I look at myself in the mirror I tell myself either of the two things…

# Abha Deshkar, you are complete rockstar and you have done wonderfully for yourself in your life until now, and I can guarantee that you are going to have a wonderful life ahead!! Enjoy your success gal..you rock!

OR

#Abha Deshkar…… what the hell have you done to yourself!! What have you been thinking and what is it that stopped you from becoming something worth while in life…You have turned out to be a complete failure, you fool!

 

And yet on  both of these occassions, I am reminded of this dialogue from some movie……

COULD BE BETTER…BUT COULD ALSO BE WORSE…

 

A few days ago I was at the bus stop waiting for my colony bus… As usual I was party to a conversation two ladies were having… “So, your son is in the US right?”

“Ya. Stanford University” The name ringed in my ears for a long time. I could see the proud mother boasting to her friend about her son, who    “  has also started eating non-veg, you know”

I thought if I had ever given my parents a chance to feel so proud about me…. Most probably not.

But then on some days I see people, doing jobs that does not make them happy…" because that is what I graduated in” … and I feel so much better about myself, about doing something I like and feel like doing every morning I get up….. Now how many people get a chance to do that?

Like I said…could be better…but could also be worse….

Wish all our readers a  very happy new year.

Abha Deshkar

5/1/2012

Nah. Not really. Actually I am all for those mushy mushy love stories… the tall, dark, handsome men, who are considerate and ambitious and perfect husband material. 

What I do hate is the reality.

Whatever happened to those men who went down on their knees.. bought flowers…and liked taking long walks…

Are they real or are these writers writing stories just for emotional fools like me!

So one day I sat down to compare these “Perfect Men” with the real ones and what I found surprised me immensely…. Here I have compiled most of it

The real men don’t carry flowers.. coz they carry waterbottles for us…

The real men don’t need villains to cause a rift with their Lady Love. They have an inbuilt mechanism for it called “EGO” …..  and yet when this very EGO fetches them a Job on themselves, there is nothing more we are proud of!

The real men don’t fight hooligans in the train/bus. “When you are with me, we are taking a cab” they declare.. now how do you fight that???

The real men fail to understand why a pen drive is not such a good idea for an anniversary gift. And yet when you remember them every time you use it, you know that they were right somewhere.

The real men for some reason best known to them hate walking in the rains. But isn’t that the most romantic thing ever?  “Lets wait, we will get more time with each other” and now no matter how hard you try you can’t get angry when they put it this way.

Unlike the Heroes who thrive only on love the real men have mundane things like colleges and offices to attend. “That’s for us” they say…  and we stand there speechless…..

The real men somehow don’t understand the Eye language ( now how difficult is that!!)  and yet they write programs in languages called C and Java that actually run the company!!

And unlike the end of every movie….Its surprising how the real men do not put their lady love in trouble. Sheaa… I will never get to be the heroine I thought I would be one  day………          Instead they say “you are my responsibility…..” and suddenly its better to be weak

 

So dear Shahrukh, Hrithik, Ranbir and Tom,

Your ratings have slipped

I’ve realized how easy it is to be perfect for 3 hours in a movie, but difficult be even be 50% of that in real life. That explains why English movies are even shorter!

All the real men out there, you move ahead!!!!

The more I get to know the real men, the more I love and respect them.

Cheers to the REAL men! (though we can do with some flowers )

Abha Deshkar

23/10/2011

 

I used to rule the skies,

Soaring high above the nation!

With my dreamy eagle eyes

And on the wings of imagination!

 

Dreamt of being an Air Warrior

And of Touching the sky with Glory!

By Breaking the sound Barrier

And writing my own Story!

 

But not all dreams come true

And neither did this one.

I fell out of the blue

To Crash and Burn!

 

But never the one to give up,

I tried again & again to fly.

Until they said, “Time’s Up!”

Dream shattered, I tried not to cry.

 

Defeated and all Alone,

Tears streaming down my face,

Never wanting to come home,

I still wanted to become a flying ace!

 

Picking the pieces of my broken dreams,

I stood alone that night in the rain.

Screaming silent screams

And crying out my pain.

 

I felt it was better to die

But I never thought of suicide.

I don’t know why

But for that I feel pride!

 

Years have passed by,

I have seen many new dreams

And very hard, I did try,

To make them come true!

 

Some came true,

Many bit the dust.

But I know I will get through

Because in Life, I trust!

 

- Pranjal Wagh

07 October 2011

 

This work by Pranjal A. Wagh is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.5 India License

 

“I didn’t do an MBA to travel in sleeper class”                       

There are a few words that just get stuck up in my head and this was surely gonna be there for quite some time

What happened was that around 25 of us were sent  on a training by the Co. What this means that the Co was supposed to do all our reservations.

But some fellow sitting in the corporate, screwed up and so we were handed over train tickets -  4 confirmed, 3 RAc and 4 tickets in waiting list. Still not sufficient for 25 ppl, a few people decided not to board the train. The rest of us, 11, boarded. 

In whatever place we had we decided to adjust and wait for the TC. After every few stations the TC changed and thus we kept getting 1 or 2 seats.

It was 10:30 in the night and we were a till 2 seats short. Most of the berths were filled for the longer night journey and we realized we may not get any more.

We had one more option. Till now we were all seated in the 3-AC compartment. We had not yet tried the sleeper coach which was just next to us.

I suggested we try that and conveyed it to a colleague. 2 of us would have to go to the sleeper coach if we get a place.

A girl suggested that it would not be very safe for girls to sleep there and so some guys would have to volunteer

To which we got the reply from a guy “ I didn’t do an MBA to travel in sleeper class”

This guy was an engineer..actually all of us were… We were had  MBA’s from the top notch colleges of India. With exciting salaries and a great future ahead we certainly were on the top of the world. I thought why I had done an MBA and travelling in 3 tier AC was definitely not the motivation.

I volunteered to go.

And now we needed one more person.

Everybody looked at each other.

Eventually another girl volunteered. I must mention this that her credentials included “B-tech from IIT Madras and MBA- Finance from IIM Lucknow” 

“ I didn’t do an MBA to travel in sleeper class” resonated in my head and I almost laughed at the irony.

Is an MBA just a ticket, to a “first class life” ?? What ever happened to PASSION, GOALS, MAKING A DIFFERENCE….or are these just “words for interview” ??

 

What happened in the end??? we got one more ticket in 3rd AC and then me and another friend shared a berth… But the guys….didnt move!!!

 

Learning the ways of life….sometimes the hard way…..

Abha Deshkar

1/10/2011